24 Nisan 2013 Çarşamba

ütopya


Çocukluk sadece doğumdan belli bir yaşa kadar süren bir dönem değildir ve belli bir yaşı da yoktur.Çocuk büyür ve çocukça şeyleri bırakır.
Çocukluk hiç kimsenin ölmediği bir krallıktır.
Edna St. Vincent Millay



Basit yaratıklarız aslında. sade kalmayı başarabilsek, ne üzüleceğiz, ne ezileceğiz ne de yıpranacağız... fakat olmuyor, basitliğimizi yok etmek için, kendimize daha komplike hale geleceğimiz amaçsız uğraşlar ediniyoruz. bundan farkında olmadan utanıyoruz. ne kadar ip varsa doluyoruz hem ruhumuza hem düşüncelerimize. sonra o iplerin arasında kayboluyor ve bambaşka canlılara dönüşüyoruz. sonradan öğrendiklerimiz bizi yönetiyor. yaratılışımızda olanları ise unutuyor, yok sayıyoruz.

Büyüyoruz, büyüdükçe kirleniyoruz. Yeni doğmuş bir bebeğin o saf güzelliğine karşılık, hasta, yorgun ve yıpranmış olarak ölüyoruz. Büyürken aslında çirkinleşiyoruz ama bunu hiç sorgulamıyor 'doğanın döngüsü böyle' deyip devam ediyoruz. çocukların o imrenilen güzelliği, içlerinde daha yitirilmemiş olan saflığın yüzlerine yansımasından, iyiliğin ve zarifliğin dışavurumundan kaynaklanıyor. ama büyüdükçe ne saflık kalıyor, ne iyilik ne de o çocuksu zarafet. yaş aldıkça ruha yüklenen tüm o kin, öfke, hırs, nefret ve yapılan kötülükler bedende izler bırakıyor ve biz büyüdükçe maalesef çirkinleşiyoruz. hücrelerimiz de bizden vazgeçiyor, kendilerini iyileştirmek için bir gayret göstermiyorlar. çünkü biz de büyüdükçe maalesef 'iyi'leşmiyoruz, bilakis daha da kötüleşiyor, yaratılışta sahoip olduğumuz o temizliği ellerimizle kirletiyoruz. yaşlandıkça artıyor çizgilerimiz, derimizin o bebeksi yumuşaklığı yok oluyor, gözlerimdeki parlaklık sönüyor ve biz yaşantımız boyunca terk ettiğimiz, sırt döndüğümüz iyiliğimizin cezasını taşıyoruz bedenlerimizde...

ben hiçbir çocuk büyümesin istiyorum bu yüzden, öyle kalsınlar. kahkahaları berrak olsun, bakışlarındaki sevgi her zaman sabit kalsın, temizlikleri baki dursun istiyorum.

büyümek kirlenmektir. hepimiz kirliyiz, kabul edelim. içimizde birbirimize verebileceğimiz tek bir saf iyilik, karşılıksız sevgi ve merhamet yok. aksine kötülük alanında verilen tüm ödülleri almaya azmetmiş gibi birbirimizi yıkıyoruz, kırıyoruz.

ve sonunda elimizde hiçbir şey olmadan gidiyoruz. ve her gidenin arkasında acı kalıyor, kimse temiz gidemiyor.

ama bu bir ütopya maalesef. insan büyüdükçe kirlenecek, buna engel olmak imkansız....

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder